Peru 6

przepiekne krajobrazy , przepiekne kamienne domy

ewamaria2013

Joanna Trümner

Cuzco

Po zapadnięciu zmierzchu na wyspie Suasi robi się tak zimno i mokro, że nieliczni goście hotelu uciekają z nieogrzewanych pokoi i gromadzą się w jedynym pomieszczeniu z kominkiem, dużym lobby, będącym równocześnie i recepcją i jadalnią. Pierwszego wieczoru na wyspie wpadła mi tam w ręce gruba książka „Pintura Peruana contemporanea” (Współczesne malarstwo peruwiańskie). Ten pięknie wydany album poświęcony był prawie w całości najbardziej znanemu peruwiańskiemu malarzowi, rzeźbiarzowi i grafikowi Fernando de Szyszlo (1925-2017), synowi Peruwianki i polskiego geografa, podróżnika i konsula polskiego w Peru w latach 1918-1939, Witolda Szyszły. Nie mogłam oderwać oczu od jego pięknych, kolorowych i lirycznych obrazów, na których bez trudu rozpoznałam motywy z kultur prekolumbijskich. „Więc nawet na tym drugim końcu świata Polacy zostawili swój ślad”, myślę z dumą i odkładam książkę na bok. Pobyt na wyspie Suasi kończymy opłynięciem jej w ciągu niecałych dwóch godzin kajakiem. Silny wiatr znosił nas do oddalonej…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 972 επιπλέον λέξεις

Advertisements
Posted in Uncategorized | 2 Σχόλια

Η μοναξιά μιας σκέψης …

Στο διάβα της ζωής μου φόρεσα πολλές ταμπέλες, όχι γιατί τις ήθελα αλλά γιατί μου τις βάλανε, βλέπεις αν δεν έχεις ταμπέλα τους μπερδεύεις τη σκέψη, γιατί δεν έμαθαν αλλιώς να σκέφτονται, κάτι πρέπει να τους ορίζει, να τους εξηγεί, να τους ποδηγετεί για να αισθάνονται ασφαλείς και ελεύθεροι.

Apostolos Ramoglou

Πόσο δύσκολο είναι αλήθεια να ζεις μόνος, μέσα σε σκέψεις απέραντες, μέσα σε εικόνες από το χθές, το σήμερα και το αύριο που ούτε μπορείς να ζωγραφίσεις, αλλά ούτε μπορείς να τις πείς.

Μια μοναξιά που δεν έχει να κάνει με το πόσους ανθρώπους έχεις δίπλα σου, αλλά με την μοναχικότητα και τη μοναδικότητα της ύπαρξης της ίδιας. Κατά πως λέει ο στιχουργός, «που να εξηγώ τι κατά βάθος είμαι εγώ».

Στο διάβα της ζωής μου φόρεσα πολλές ταμπέλες, όχι γιατί τις ήθελα αλλά γιατί μου τις βάλανε, βλέπεις αν δεν έχεις ταμπέλα τους μπερδεύεις τη σκέψη, γιατί δεν έμαθαν αλλιώς να σκέφτονται, κάτι πρέπει να τους ορίζει, να τους εξηγεί, να τους ποδηγετεί για να αισθάνονται ασφαλείς και ελεύθεροι.

Δες τη ζωή τους, δες πως ζούνε, δικάζοντας τον άλλο, χλευάζοντας τον αδύνατο, υμνώντας τον δυνατό, γιατί η γιαγιά τους τους έμαθε «άμα δε μπορείς να δαγκώσεις ένα χέρι φίλησε…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 602 επιπλέον λέξεις

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Posted in Uncategorized | 1 σχόλιο